Zil 131 (ЗиЛ) Verbindingsvoertuig (functie)

De Zil 131 met koffer K4 131

De Zil 131 (ook wel Sil 131 genaamd) is een van de standaard vrachtwagens binnen de legers van de Warschaupact landen. 

Niet standaard is de kofferopbouw die op onze Zil 131 is gemonteerd. Deze container, genaamd K4 131, en met de functiecode S3, heeft een bijzondere functie.

Eind jaren ’80 werd de NVA voorzien van negen Automatisiertes Schallmeβkomplex AZK-5 1B17. Een mond vol voor een destijds zeer modern systeem om vijandelijk artilleriegeschut en granaatwerpers te lokaliseren. De eigen artillerie was in staat om binnen 1 minuut tegenvuur af te geven.

Hoe ging dat in zijn werk?

Het systeem bestond uit 5 vrachtwagens Zil 131, drie van het type S1, een van het type S2 en een van het type S3. De S1 voertuigen waren uitgerust met radio apparatuur en microfoons voor het opvangen van het geluid dat de vijandelijke artillerie produceerde. Door middel van driehoeksmeting met drie microfoons die via een kabel van maximaal 400 meter waren uitgezet, kon een S1 eenheid de herkomst van geluid lokaliseren. Twee andere S1 voertuigen waren op een onderlinge afstand van ongeveer 3 tot 5 Km, eveneens in staat deze metingen te verrichten. Gezamenlijk werden de gegevens via de radio gecodeerd verstuurd naar de ontvangsteenheid die in de S2 was gehuisvest, ca. 3 tot 8 Km achter de S1 voertuigen.  De locatie van de vijandelijke artillerie werd hier vastgesteld en aangevuld met meteorologische gegevens. Deze gegevens werden vervolgens, eveneens gecodeerd, verstuurd naar het verbindingsvoertuig S3 (welke in het bezit is van een van onze leden). Hier was de commandopost gelegerd van de gehele eenheid en werden de vuurleidingsgegevens gecontroleerd en wederom gecodeerd radiografisch verzonden naar de commandopost van de eigen artillerie. De vaardigheden van deze eenheden bepaalden de nauwkeurigheid van het tegenvuur. Gemiddeld werd een foutmarge bereikt van 0,8 tot 1 % wat in de praktijk betekende dat het vijandelijk geschut werd uitgeschakeld. Behalve de nauwkeurigheid was ook de snelheid waarmee dit gebeurde opmerkelijk: Binnen 15 seconden was de vijand gelokaliseerd en binnen 1 minuut was er tegenvuur afgegeven. Er konden maximaal 10 doelen tegelijkertijd binnen de 15 seconden worden gelokaliseerd. Het systeem AKZ-5 had een bereik van 300 km2 bij een frontbreedte van tot 15 km.  Naast het uitschakelen van vijandelijke artillerie was de eenheid ook inzetbaar bij grootschalige oefeningen waarbij de nauwkeurigheid van het eigen geschut kon worden vastgesteld. Want ook de inslag locatie kon precies worden bepaald.

 

Het onderstaande Russische kaartje verduidelijkt de opstelling van dit systeem. Dit is een variant op meerdere opstellingsmogelijkheden. (De S wordt in het Russisch aangeduid met een C.) Het S3  commandovoertuig is aangeduid met een driehoekje met mast en naar links wijzende pijl. 

De Taak van het commandovoertuig S3 was onder andere:

-Ontvangen en verwerken van de gegevens welke door de S2 waren verzameld

-Contact onderhouden met de hogere commando eenheden.

-Aansturen van  de eigen lagere eenheden: S1 en S2 voertuigen.

-Contact onderhouden met de eigen artillerie eenheden.

-leveren van reserve onderdelen voor de eigen eenheid.

Het personeel van de S3 bestond naast de commandant van de gehele eenheid, uit een Funktruppen-Führer, een rekenaar, een radiotelegrafist en een chauffeur.  De S2 en S3 waren, in geval van nood, in staat om elkaar te vervangen.

In de standaard uitrusting van de S3 was een “Steuerpult”, een verbindingsapparaat opgenomen waarmee de commandant directe verbinding kon leggen met de onder zijn bevel staande S1 en S2 voertuigen. De radiografische verbindingen  met de S1 werden verzorgd door drie radio’s van het type R159 of R107M. Ook was een kabelverbinding (maximaal 250 m.) mogelijk tussen de S2 en S3. Deze was minder gevoelig voor afluisteren maar wel weer kwetsbaarder voor inkomende artillerie. 

De verbindingen met de eigen artillerie werden gelegd met de radio R123 of R173 (maximaal 50 km zendbereik).

De S3 hield ook reserve onderdelen in voorraad, oa. twee microfoons van het type PR-M2. De S1 voertuigen waren hiermee uitgerust (drie stuks).  Deze microfoons werden maximaal (zie kaartje) 400 m. uit elkaar in het veld geplaatst en waren met een kabel verbonden met het S1 voertuig. Er zijn aanwijzingen dat de microfoons met behulp van een Uaz 452 terreinwagen werden uitgezet en ingenomen. Dit kwam natuurlijk de snelheid bij het verplaatsen van de gehele eenheid  ten goede. De AZK-5 1B17 eenheid was dus mogelijk aangevuld met drie van deze terreinwagens (een per S1 eenheid). Het ligt in de verwachting dat de commandant de beschikking had over een Uaz 469 terreinwagen waarmee het totaal aantal voertuigen van de eenheid kwam op negen: vijf Zil 131, drie Uaz 452 en een Uaz 469.

Wilt u meer informatie, dan bevelen wij de site: www.rwd-mb3.de aan. Hier wordt de gehele eenheid beschreven, inclusief het interieur van de S1, S2 en S3 voertuigen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *