Admiral Waldemar Verner

• | Afdrukken |
•  E-mail

Het Küstenraketenregiment 18 van de Nationale Volksmarine draagt sedert 1985 de erenaam „Waldemar Verner“. Maar wie is Waldemar Verner eigenlijk?

Waldemar Verner werd op 27 augustus 1914 in Chemnitz (in DDR tijd Karl-Marxstadt) geboren als zoon van een metaal arbeider. Zelf werd hij etaleur. Op zijn zestiende werd hij lid van de KPD. Dat was in 1930, in de woelige tijden van de Weimar Republiek: Nationaal Socialisme en de Communisten vochten om de macht, straat voor straat, blok voor blok. De Nationaal Socialisten wonnen in 1933 de verkiezingen en Adolf Hitler werd kanselier. Waldermar Verner werd vanwege zijn KPD activiteiten gearresteerd. Hij ging daarop naar de Sovjet Unie in ballingschap, waar hij politieke en militaire scholing ontving. Van 1938 tot 1945 verbleef hij in Denemarken, waar hij het verzet steunde.

Eind 1945 keerde Waldermar Verner terug naar Duitsland, waar hij diverse politieke functies bekleedde bij de SED, onder andere Kringvoorzitter van de SED in Mecklenburg-Vorpommern en lid van het Duitse Volkscongres in Berlijn.

Geleidelijk ontstond er een conflict tussen de Geallieerden, dat later bekend werd als “Koude Oorlog”. Duitsland was toen in bezettingszones verdeeld en werd het politieke speelveld van de grootmachten. Tegen de afspraken in om Duitsland geheel te ontwapenen en te denazificeren, werd de Sovjet Unie in 1949 geconfronteerd met de eenzijdige herbewapening van West Duitsland. Later werd het tot de tanden bewapende West Duitse Bondsrepubliek opgenomen in de NATO. Een dergelijke provocatie kon niet onbeantwoord blijven. Aarzelend en met tegenzin ging de Sovjet Unie over tot de oprichting van bewapende organen in haar eigen bezettingszone. Het socialisme moest desnoods gewapenderhand verdedigd worden. De Sovjet bezettingszone werd omgevormd tot een socialistische Staat, de Duitse democratische Republiek.

De Sovjet Unie wilde niet dezelfde fout maken als de Westmachten door Nationaal Socialistische officieren van de Wehrmacht, soms zelfs de SS, zonder meer te rehabiliteren aan te stellen bij de nieuwe Duitse strijdkrachten. De Sovjet Unie kon gelukkig putten uit de oud-strijders van de Socialistische Internationale Brigade, die in de Spaanse Burgeroorlog tegen de fascisten van Franco hadden gestreden, Communisten en Socialisten, die sinds de machtsovername van Adolf Hitler Duitsland hadden ontvlucht en militairen, die bij de capitulatie van het 6e Leger onder Maarschalk von Paulus voor Stalingrad naar de Sovjet Unie waren overgegaan. Aan de politieke betrouwbaarheid van dit kader hoefde niet getwijfeld te worden.

Waldemar Verner begon zijn officiersloopbaan bij de Seepolizei van het Ministerium des Innern (Binnenlandse Zaken). De Seepolozei was een voorloper van de latere Volksmarine. Hij bekleedde de functie van Generaalinspekteur en Leiter (bevelhebber). Inmiddels benoemd tot Vice Admiraal, volgde Waldermar Verner een studie aan de Marineacademie van de Sovjet Unie. Van 1957 to 1959 werd hij Chef van de Seestreitkräfte, en werd daarna benoemd tot plaatsvervangend Minister für Nationale Verteidigung der DDR en Chef der Politische Hauptverwaltung der Nationale Volksarmee. Op 1 maart 1961 werd Waldermar Verner als eerste officier van de Volksmarine tot Admiraal bevorderd. Op 31 december 1978 verliet Admiral Waldermar Verner de Actieve dienst.

Wegens zijn grote verdiensten werd Waldermar Verner op 8 mei 1980 benoemd tot ereburger van de stad Stralsund. Hij overleed op 15 februari 1982 op 68 jarige leeftijd. Waldermar Verner was zijn hele leven een overtuigd socialist, die door zijn handelen partij koos tegen het Nationaal Socialisme. Zijn ballingschap en werk voor het verzet in Denemarken hielden hem 15 jaar uit zijn vaderland. Eenmaal terug ontpopte hij zich als een getalenteerd organisator, die de opbouw van de Volksmairne met grote vaardigheid gestalte gaf. Hoewel hij met overtuiging tal van politieke functies bekleedde trad hij hiermee echter niet op de voorgrond.